✍️Vijesti365
Problem bošnjačke politike i javnosti nije u tome što “ne znaju istoriju“, nego u tome što uporno pokušavaju da je izmisle. Kada nema jasnog istorijskog kontinuiteta, onda se poseže za tuđim. Kada nema sopstvenog državnog i kulturnog niza kroz vijekove, onda se razvlači srpska srednjovjekovna baština kao plastelin – malo ovamo, malo onamo, dok ne liči na ono što bi se željelo da je bila.
U toj potrebi da se bude “stariji, veći i dublji“, prisvaja se sve: vladari, grbovi, krunidbe, čak i pravoslavni manastiri. Tvrtko I Kotromanić se tako iz pravoslavnog kralja sa titulom “kralja Srba, Bosne i Primorja“ pretvara u neku vrstu proto-bošnjačkog simbola, iako bošnjački identitet u današnjem smislu tada nije ni postojao. To nije reinterpretacija istorije – to je projekcija savremenog kompleksa unazad kroz vijekove.
Posebno je ironično što se ta “borba za istinu“ vodi selektivno: uzima se ono što zvuči korisno, a briše sve što smeta narativu. Pravoslavni obred? Ne pominje se. Nemanjićko nasljeđe? Prećuti se. Srpski karakter srednjovjekovne državnosti? Relativizuje se. Ostaje samo konfuzna mješavina pojmova, u kojoj se svaka činjenica prilagođava dnevnoj političkoj potrebi.
I tu dolazimo do suštine: ko ima identitet, nema potrebu da ga krade. Onaj ko zna ko je, ne mora da prepravlja tuđe povelje, krunidbe i grobove. Istorija se ne gradi otimanjem, nego kontinuitetom. A kontinuitet se ne može izmišljati – on ili postoji, ili ne postoji.
Zato svaki ovakav pokušaj govori mnogo o onima koji je danas pokušavaju prisvojiti sve što je srpsko jer nemaju svoj identitet.
Tvrtko je krunisan 1377. godine kao kralj Srba, Bosne, Primorja i Zapadnih strana – i to u pravoslavnom obredu, oslanjajući se na Nemanjićko nasljeđe preko svoje majke Jelisavete.
