Banjaluka danas izgleda kao ogledni poligon propale gradske politike.
Pola grada nema vode, druga polovina stoji u saobraćajnom čepu, a ono što je Draško Stanivuković pompezno nazivao „saobraćajnom revolucijom“ pretvorilo se u kolektivni test živaca.
Na tranzitu kolone idu sve do Roguljića. Na pojedinim mjestima – jedan čovjek, jedna mašina i more zaglavljenih automobila. Genijalno.
Kružni tokovi mjesecima stoje netaknuti, a onda se neko dosjetio da radove otvori baš sada, na udarnim tačkama, kada je grad pun i saobraćaj na ivici pucanja.
Borik, područje kod „Škorpiona“, tranzit – opšte ludilo.
Za to vrijeme, česme suve.
Kvarovi, restrikcije, prigradska naselja bez urednog vodosnabdijevanja, gradska naselja bez vode, nezadovoljni mještani koji već pominju blokade.
Ali nema veze.
Važno je da imamo revoluciju.
Doduše, građani je trenutno najviše osjećaju kroz prazne česme, raskopane ulice i kilometarske kolone.
Stanivuković je očigledno pogubio konce.
Ako ih je ikada i imao.
Kad već voda ne ide, saobraćaj ne ide, a radovi ne idu – možda je vrijeme da se Draškić vrati onome što mu bolje leži.
Barbike su ipak manje zahtjevne od vođenja grada.
Vijesti365
