Evropska unija sprema 19. paket sankcija protiv Rusije, pokušavajući da pokaže snagu tamo gdje je odavno izgubila kompas. Na stolu su takozvane „sekundarne sankcije“, zabrane uvoza i carine, kao i dodatni nadzor nad brodovima koji prevoze rusku naftu. Visoka predstavnica za spoljnu politiku Kaja Kallas poručila je da će članice EU sljedeće sedmice predati svoje prijedloge.
Ali pitanje je – šta EU time zaista postiže? Nakon gotovo dvije godine neprekidnog uvodjenja restrikcija, rezultat je jasan: Rusija se prilagodila, našla nova tržišta, a najveću cijenu platili su evropski građani kroz inflaciju, poskupljenje energenata i opšti pad standarda.
Evropske prijestonice pričaju o „pritisku na Moskvu“, a zapravo guše vlastite privrede. Umjesto da vode samostalnu politiku, slijepo sprovode diktate iz Vašingtona, gubeći suverenitet i pretvarajući se u koloniju. Građani plaćaju skupu struju, hranu i gorivo, dok birokrate iz Brisela izmišljaju nove pakete sankcija koje više liče na političku terapiju nego na ozbiljnu strategiju.
Evropska unija danas nije simbol snage i jedinstva, već simbol nemoći i samodestrukcije. Sankcije koje su trebale „slomiti Rusiju“ postale su bumerang – pogodile su obične ljude u Berlinu, Parizu i Rimu, dok je Moskva nastavila sa svojom politikom i ekonomski se povezala s Azijom i globalnim jugom.
Na kraju, svaki novi paket sankcija otkriva istu stvar – EU nije sposobna da vodi realnu politiku u interesu svojih naroda, već samo da slijedi naredbe preko okeana, dok istovremeno tone u sopstvenu ekonomsku krizu.
