Autor:Vijesti365
Draško Stanivuković danas mrtav ozbiljan tvrdi da su za šest godina njegovog mandata „postavljeni snažni temelji identiteta Banjaluke i srpskog naroda u BiH“.
Temelji?
Čovjek bi, čitajući ovo samohvalisanje, mogao pomisliti da je prije Draška Banjaluka bila livada bez istorije, identiteta, crkve, kulture, ćirilice, institucija i kolektivnog pamćenja, pa se onda pojavio on i za šest godina objasnio gradu ko je i šta je.
E pa nije.
Banjaluka je svoj srpski istorijski, kulturni i politički identitet gradila generacijama prije nego što je nadobudni Draško uopšte bio planiran da se rodi.
Još za vrijeme bana Svetislava Tise Milosavljevića Banjaluka je doživjela ogroman urbanistički i kulturni uspon. Izgrađeni su Banska palata i Banski dvor, osnovani Pozorište i Muzej Vrbaske banovine, uređivan Gradski park i podignut spomenik Petru Kočiću.
Spomenik Petru Kočiću, jednom od najsnažnijih simbola srpske Krajine, stajao je u ovom gradu decenijama prije nego što je Draško odlučio da Banjalučanima objasni šta je „identitet“.
Saborna crkva Svete Trojice završavana je još u doba Vrbaske banovine. Ustaške vlasti NDH srušile su je 1941. godine, a obnova današnjeg Hrama Hrista Spasitelja počela je još devedesetih godina.
Dakle, Banjaluka je svoje pravoslavne i srpske simbole obnavljala decenijama prije njegovog mandata.
A onda dolazimo do nečega što je u ovoj njegovoj samohvali gotovo nevjerovatno prećutano — institucija Republike Srpske.
Banjaluka je decenijama političko, administrativno i institucionalno središte Republike Srpske.
U Banjaluci zasjeda Narodna skupština Republike Srpske, najviši predstavnički i zakonodavni organ Republike Srpske. Njeno sjedište nalazi se na Trgu jasenovačkih žrtava u Banjaluci.
Tu su Vlada Republike Srpske, Predsjednik Republike Srpske, Vijeće naroda Republike Srpske, Ustavni sud Republike Srpske, Vrhovni sud Republike Srpske, Republičko javno tužilaštvo, Pravobranilaštvo, Službeni glasnik Republike Srpske, Univerzitet u Banjaluci i niz drugih republičkih institucija.
To su institucije kroz koje Republika Srpska donosi zakone, provodi izvršnu vlast, štiti ustavni poredak, razvija obrazovanje, pravosuđe i javnu upravu.
One nisu nastale dolaskom Draška Stanivukovića.
Nisu čekale njegov mandat da Banjaluka dobije politički i institucionalni značaj.
I zato je posebno apsurdno da čovjek koji je zatekao Banjaluku kao sjedište najvažnijih institucija Republike Srpske danas govori kako je baš on „postavio temelje njenog identiteta“.
Ne, neuka, hvalisava osobo.
Zatekao si grad sa već izgrađenim istorijskim, kulturnim, političkim i nacionalnim identitetom.
A onda si postavio nekoliko spomenika i parkova i odlučio da proglasiš kako si postavio „temelje“.
Spomenik nije temelj identiteta jednog naroda.
Park nije početak istorije jednog grada.
Postavljanje statue knezu Lazaru ne znači da je kosovski zavjet tada stigao u Banjaluku.
Ćirilični park nije trenutak u kojem je Banjaluka otkrila ćirilicu.
A spomenik Tvrtku nije trenutak u kojem je počela istorija srednjovjekovne Bosne.
To su nova obilježja u gradu čiji identitet postoji mnogo duže od jednog političkog mandata.
I niko Stanivukoviću ne spori pravo da kaže šta je napravio.
Neka nabroji svaki spomenik.
Neka pokaže svaki park.
Neka se pohvali svakim projektom za koji smatra da je uspješan.
Ali neka ne prisvaja istoriju čitavog grada.
Tolika drskost da jedan gradonačelnik šest godina mandata pokušava predstaviti kao period u kojem su „postavljeni temelji“ identiteta grada sa dubokom istorijom i institucijama Republike Srpske još nije viđena!
Mnogo ozbiljniji ljudi prije njega gradili su ovaj grad, podizali njegove institucije, hramove i kulturna zdanja, čuvali njegovu istoriju i ostavljali generacijama koje dolaze ono što danas čini Banjaluku.
On je samo jedan gradonačelnik u dugoj istoriji ovog grada.
I bilo bi krajnje vrijeme da prestane da se ponaša kao njegov osnivač i da se obrati stručnom licu koje bi zajedno s njim moglo da poradi prvenstveno na monumentalnom egu, a za ostale boljke očigledno mu nema pomoći!
